O vindeiro venres ás 21.30 h estades todos convidados a acompañarnos na xornada de apertura da XIII Mostra de teatro afeccionado de Orazo. A peza de García Barros, adaptada e dirixida para a EMAE por Santiago Cortegoso está interpretada por Chelo do Rejo, Gonzalo Valcárcel, Fran Campos e o acordeonista Juan Ruibal. Unha montaxe centrada na reinvindicación da  tradición oral e o respecto aos nosos maiores que se basea en varios dos Contiños da terra do escritor estradense. Achégate e goza dunha Mostra e dunha obra de teatro estupendas!!!
 
cartel mostra 2019peq
 
 
 
 
 
lola peq
Na memoria de Lola Puente, actriz da Escola Municipal de Artes Escénicas da Estrada.

 

Estes primeiros días de setembro estounos dedicando a facer mudanza. Física e psicolóxica. Trasladando libros, guindando papeis vellos ao lixo, remexendo entre nomes e cifras; despoxos numéricos de cursos pasados e proxectos sempre demorados.

Dentro destas caixas, dentro destes papeis hai un nome que se repite con especial teima estes días. É o teu, Lola. E instalado no calmizo das lembranzas, aínda resoan no meu maxín as palabras que me dirixiches a modo de saúdo aquel inverno do ano 2008.

-Habería sitio para unha vella coma min na Escola de Teatro?

Non contestei. Limiteime a sorrir e achegarche unha instancia de matriculación. Uns segundos máis tarde xa te esvaeceras entre o resto dos compañeiros que iniciaba a súa clase dos mércores.

Hai un concepto que ao longo da aprendizaxe dun actor cobra grande importancia. Refírome á presenza escénica. Unha ferramenta indispensable para captar a atención do espectador e que require dun corpo e dunha mente adestrados e seducidos pola emoción.

Nesa procura da presenza escénica, nese espertar á expresividade, moitos actores invisten moreas de horas e cartos. Outros, en cambio, ao xeito dunha personaxe de Marvel, ao xeito dunha Xoana Senmedo semellan traelos de fábrica, xunto coa variña e a capa. Esa eras ti. Unha  feiticeira capaz de xerar correntes de fraternidade, de contaxiar a arte do compromiso e de apoiar, por riba de todo, aos teus compañeiros. Nas duras e as maduras.

Aos 70 non se é vello, Lola. Só un cativo entrado en anos. Ser vello é unha merda, dacordo. Pero existe unha sorte de adolescencia previa á vellez onde habitan as ilusións, os soños e os retos. E como dicía Hermann Hesse só morre aquel que traizoa a súa vida, os seus soños e os seus retos.

Se hai sitio na Escola para ti? Soñar e sorrir cando o pulso se retarda, cando as enrugas nos asolagan o rostro é algo que enche patios de butacas, que emociona os corazóns e enche os ollos do espectador de gratitude eterna.

Xosé Lueiro